1950  rok (4 kwietnia)
Sejm uchwala ustawę o powołaniu Centralnego Instytutu Ochrony Pracy, w miejsce Wzorcowni Urządzeń Bezpieczeństwa i Higieny Pracy działającej w latach 1937-1939 i po przerwie, spowodowanej II wojną światową, od 1947 roku.
Pierwszą siedzibą CIOP były budynki przy ul. Tamka 1 w Warszawie.

1950 rok (26 maja)
Nadanie statutu CIOP (zarządzenie przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego), dzięki któremu Instytut zyskał m. in. osobowość prawną, uprawnienia do wydawania opracowań naukowych i popularnych z zakresu ochrony pracy, produkcji urządzeń i sprzętu do celów bezpieczeństwowej Komisji Planowania Gospodarczego

Pierwszym dyrektorem CIOP był prof. inż. Ludwik Taniewski, jego zastępcami ds. naukowo-badawczych - mgr inż. Andrzej Mazurkiewicz oraz doc. inż. Julian Horbaczewski.
Jednostką nadzorującą i wytyczającą kierunki prac CIOP była Rada Naukowa, a jej pierwszym przewodniczącym prof. dr Ignacy Malecki.
Instytut składał się z 9 zakładów problemowych:  

- Metodologii i Organizacji Ochrony Pracy,  
- Wietrzenia i Klimatyzacji,  
- Chemii,  
- Konstrukcyjnego,  
- Elektrycznego,  
- Mechaniki,  
- Rolnictwa,  
- Fizjologii i Higieny Pracy,
- Ochron Osobistych.  

Ponadto funkcjonowały 4 zakłady terenowe o charakterze branżowym zlokalizowane w Krakowie, Bytomiu, Łodzi i Gdańsku.

1951 rok
Początki działalności Ośrodka Dokumentacji Naukowo-Technicznej i specjalistycznej biblioteki naukowej.
Powołanie Komitetu Redakcyjnego CIOP, którego zadaniem było redagowanie i wydawanie kwartalnika "Prace CIOP" i "Biuletynu CIOP"

1952 rok (8 października)
Zarządzeniem nr 322 przewodniczącego PKPG na CIOP nałożono obowiązek zatwierdzania do produkcji wzorów środków ochrony indywidualnej.

1956 rok (1 marca)
Nadzór nad działalnością Instytutu (na mocy uchwały nr 42 Prezydium Rządu) przejmuje Centralna Rada Związków Zawodowych. Następuje modyfikacja struktury organizacyjnej Instytutu.

1961 rok
Ośrodek Informacji Naukowo-Technicznej CIOP przejmuje funkcję Krajowego Ośrodka Informacji BHP przy ścisłej współpracy z Międzynarodowym Ośrodkiem Informacji - CIS działającym w ramach Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie.

1965 rok
Dyrektorem CIOP zostaje dr inż. Stanisław Frankiewicz.

1969 rok
Obowiązki dyrektora pełni mgr Lech Kochański. Nowym przewodniczącym Rady Naukowej zostaje prof. dr Dionizy Smoleński. Następuje kolejna reorganizacja Instytutu.

1973 rok (1 stycznia)
Nadzór nad działalnością Instytutu, uchwałą Rady Ministrów nr 294 z dnia 24 listopada 1972 roku, przyjmuje Ministerstwo Pracy, Płac i Spraw Socjalnych (obecnie Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej).

1973 rok (październik)
Przewodniczącym Rady Naukowej zostaje prof. dr Jerzy Olszewski.

1973 rok (listopad)
Zorganizowano nowy Zakład - Zakład Zawodowej Adaptacji Inwalidów.

1974 rok (październik)
Dyrektorem zostaje doc. dr inż. Stanisław Dąbrowski. Na stanowisko przewodniczącego Rady Naukowej wybrany zostaje prof. dr inż. Stanisław Paszkowski.

1981 rok (listopad)
Nowej Radzie Naukowej przewodniczy prof. dr med. Jan K. Kostrzewski.

1984 rok
Instytut przewodniczy i prowadzi sekretariat Międzyresortowej Komisji ds. Aktualizacji Wykazu Najwyższych Dopuszczalnych Stężeń (NDS) i Natężeń (NDN) Czynników Szkodliwych dla Zdrowia w Środowisku Pracy.

1985 rok (grudzień)
Rozpoczęto budowę nowej siedziby Instytutu w Warszawie przy ul. Czerniakowskiej 16.

1989 rok (12 września)
Dyrektorem Instytutu zostaje prof. dr hab. med. Danuta Koradecka.

1990 rok (luty )
Przewodniczącym nowej Rady Naukowej zostaje ponownie prof. dr med. Jan K. Kostrzewski.

1991 rok  (czerwiec)
Przewodniczącym kolejnej kadencji Rady Naukowej Instytutu zostaje prof. dr hab. inż. Adam Lipowczan.

1992 rok
Otwarcie nowej siedziby Instytutu w Warszawie przy ul. Czerniakowskiej 16.

1992 rok (lipiec)
Zakończono prace remontowe i adaptacyjne budynku w Łodzi przy ul. Wierzbowej 48 w Łodzi, dla potrzeb Zakładu Ochron Osobistych.

1994 rok (19 grudnia)
Polskie Biuro Badań i Certyfikacji (PCBC) udzieliło akredytacji Instytutowi jako jednostce certyfikującej maszyny, urządzenia oraz środki ochrony indywidualnej i zbiorowej, w ramach państwowego systemu certyfikacji.

1995 rok (15 listopada)
PCBC udzieliło akredytacji laboratoriom badawczym Instytutu.

1996 rok (6 grudnia )
Centralna Komisja ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych nadała Instytutowi uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w dziedzinie "Inżynieria środowiska".

2000 rok (15 marca)
Instytut uzyskuje akredytację umożliwiającą przeprowadzanie certyfikacji systemów zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy.

2000 rok (18 maja)
Instytut uzyskuje akredytację jako jednostka certyfikująca kompetencje personelu działającego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

2001 rok
Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej powierzyło Instytutowi funkcję Krajowego Punktu Centralnego (Focal Point) Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (Bilbao).

2002 rok (5 listopada)
Rozporzadzeniem Rady Ministrów z dnia 5 listopada 2002 r. nadano Instytutowi status państwowego instytutu badawczego.